CHOROBY PASOŻYTNICZE

 

Pasożyty wewnętrzne:

Należy odrobaczać zwierzę raz na trzy miesiące, jeżeli zwierzę jest wychodzące to nawet częściej. Do tego celu mamy do dyspozycji tabletki i pasty. Dla pewności z jakim pasożytem mamy doczynienia i przy przedłużających się biegunkach zaleca się wykonanie badanie parazytologicznego kału (flotacja). Niezbitym dowodem na obecność pasożytów jest obecność z kale członów tasiemca lub całych glist. Tabletkę na odrobaczenie podajemy na czczo, zaleca się powtórne podanie po dwóch tygodniach (uwzględnia się tutaj cykl rozwojowy pasożytów).

Objawy zarobaczenia:

  • zmiana apetytu
  • biegunka
  • wzdęty brzuch

Najczęstsze pasożyty wewnętrzne u psów i kotów:

  • tasiemce

  • Człony w kale przypominają ziarnka ryżu, pestki ogórka bądź pestki dyni.
  • Dipylidium caninum, Echinococcus multilocularis, Taenia species
  • glisty

  • W kale przypominają kształtem makaron
  • Toxocara canis u psów, Toxocara cati u kotów
  • tęgoryjce

  • Ancylostoma tubaeforme, Uncinaria stenocephala

Pasożyty zewnętrzne:

Zwierzęta można zabezpieczać przed tymi pasożytami za pomocą kropelek spot- on, które rozprowadza się na skórze karku (jeśli chodzi o kleszcze należy to robić w sezonie letnim raz w miesiącu, natomiast zimom raz na trzy miesiące, jeśli chodzi o pchły to przez cały rok powinniśmy chronić nasze zwierzęta aplikując im preparat raz w miesiącu) bądź obroży (zależnie od marki obroży działa ona około 8 miesięcy)

Najczęstsze pasożyty zewnętrzne u psów i kotów:

  • kleszcze

  • są wektorami wielu niebezpiecznych chorób, np. borelioza. Żywią się wyłącznie krwią.
  • Ixodes ricinus, Dermacentor reticularis
  • pchły

  • Przy zwalczaniu pcheł ważna jest systematyczność, ponieważ pchły żyją też w naszych domach, np. w dywanie, w sofie, natomiast zwierze jest dla nich „stołówką” i na jego ciele spędza nie wiele czasu. Nie należy również zapominać o preparatach, które można stosować w domu i gruntownym odkurzaniu zagrożonych miejsc. Są żywicielem pośrednim  tasiemca Dipylidium caninum.Żywią się wyłącznie krwią.
  • Ctenocephalides canis u psów, Ctenocephalices felis u kotów
  • wszy

  • Wszy występują u psów. Powodują bardzo silny świąd- alergiczna reakcja na ślinę wszy. Ich jaja zwane gnidami widać gołym okiem, ponieważ są to białe kropki przyklejone do sierści. Żywią się wyłącznie krwią.
  • Linognathus setosus
  • wszoły

  • Ich jaja zwane gnidami widać gołym okiem, ponieważ są to białe kropki przyklejone do sierści, mniej więcej na jego dolnej połowie. Żywią się krwią i naskórkiem żywiciela.
  • Felicola subrostratus u kotów, Trichodectes canis u psów
  • cheyletiella

  • Wywołują chorobę nazywaną łupieżem wędrującym lub chorobą mokrego kota. Zagrożone są zwierzęta w dużych skupiskach. Należy pamiętać o zwalczaniu w środowisku.
  • Cheyletiella yasguri u psów, Cheyletiella blakei u kotów
  • świerzb uszny /Otodectes cynoti/

  • Zmiany dotyczą kanału słuchowego i skóry w okolicy ucha. Charakterystyczny jest bardzo siny świąd i wydzielina przypominająca fusy od kawy, jednak  u kotów czasem mogą wyglądać jak  „złogi pergaminu”, czyli przypominają suche, woskowate płaty jasnego koloru.
  • świerzb drążący /Sarcoptes scabiei/

  • Jest to pasożyt groźny nie tylko dla psów i kotów, ale też dla ludzi. Nazwa drążący pochodzi od kanalików jakie samice drążą w naskórku w celu złożenia jaj.
  • U zwierząt początkowo zmiany lokują się na najsłabiej owłosionych częściach ciała, później rozprzestrzeniają się na coraz większą powierzchnie. Zmiany mogą przypierać postać grudek, rumienia, strupów,  jest to dolegliwość wywołująca bardzo silny świąd, dlatego często widoczne są też rany jakie zwierze zadaje sobie podczas drapania.
  • nużyca

  • u psów /Demodex canis/
  • Nużeniec występuje na ciele każdego psa, jednak nie zawsze jego obecność powoduje objawy kliniczne. Zazwyczaj od „ujawnienia” się pasożyta i jego namnożenia dochodzi w okresach spadku odporności. Najbardziej narażone są młode w okresie 3- 6 miesiąca życia ponieważ ich układ odpornościowy nie jest jeszcze w pełni sprawny, żeby obronić się przed inwazją.
  • Najbardziej charakterystycznym i najczęściej pierwszym objawem są wyłysienia wokół oczu lub na tułowiu w okolicach uwydatniania kości. Zazwyczaj schorzeniu temu nie towarzyszy świąd.
  • u kotów /Demodex cati, D. gatoi/
  • Zmiany w postaci stanu zapalnego skóry lokalizują się na głowie i w zewnętrznych przewodach słuchowych.  Demodex gatoi powoduje świąd i koty intensywnie się wylizują.